FANDOM


Ta strona nie została jeszcze w pełni skończona i nie przestrzega zasad regulaminu. Autor tej strony prosi jednak o nieusuwanie jej, gdyż w najbliższym czasie zamierza ją rozbudować.

Lwów
(Lesława Wasiluk)

No Screenshot 2
Kobieta
Postać płci żeńskiej.
Twórca: EkawekaDxC
Debiut: Citytalia
Pseudonim: Lemberg, Lwow, Lviv
Pochodzenie: Polsko-Ukraińskie
Miasto rodzinne: Lwów
Data urodzenia: 1250
Rodzice: Polska & Ukraina (poniekąd)
Rodzeństwo: Lesław Wasiluk (Przemyśl)

Lesława Wasiluk - personifikacja Lwowa, w chwili obecnej zamieszkuje Ukrainę (a konkretnie Obwód Lwowski), jednak czuje się zarówno Ukrainką, jak i Polką. Od zawsze stanowiła ważny ośrodek kultury, niezależnie od tego do którego państwa należała. Ponad to słynęła też jako dom dla wielu kultur (do II wojny światowej zamieszkiwali ją głównie Polacy, Żydzi, Ukraińcy, Niemcy, Czesi, Ormianie i Rosjanie). Obecnie jest ważnym ośrodkiem kultury Ukrainy oraz głównym ośrodkiem kultury i społeczności Polaków na Ukranie.

Wygląd

Lesława jest średnieo wzrostu dziewczyną o jasnej karnacji, długich rudych, lekko kręconych włosach i niebieskich oczach. Jej twarz pokrywają liczne piegi, a usta są wąskie. Dziewczynę można spokojnie zaliczyć do osób chudych, jednak nie słabych fizycznie. Lubi od czasu do czasu zakładać wianek na głowę.

Ubiera się najczęściej w białą bluzkę na dług rękaw odsłaniającą ramiona. Rękawy zdobią najczęściej tradycyjne wschodnio-europejskie wzory. Do tego lubi dobierać czerwoną, lub niebieską spódnicę do kolan.

Osobowość

Lwów jest raczej typem spokojnej osoby, która woli rozwiązywać konflikty pokojowo. Dziewczyna potrafi zachować spokój w trudnych sytuacjach. Stara się unikać nieprzyjemności typu wojny. Jest dość podatna na wpływy i łatwo się przywiązuje. Dlatego właśnie wiele państw próbowało przekabacić ją na swoją stronę, jednak Lwowianka od zawsze była wierna swojemu pograniczu. 

Nie należy do osób skromnych. Wie, że jej miasto wiele znaczy i nie ukrywa się z tym. Czasem jedynie czuje się gorsza od Warszawy, czy Kijowa, jednak nie oznacza to, że cierpi na kompleksy. Wprost przeciwnie, motywuje ją to do dalszego ulepszania swojej ziemii.

Wbrew pozorom, Lesława jest dość silna. Potrafi walczyć i przeciwstawić się tyranowi, jednak czuje się pewniej, gdy posiada wsparcie. Najczęściej jest to jej brat, wraz z którym potrafi zdobyć się na więcej. Mówiąc w skrócie - potrafi być odważna, jednak potrzebuje wsparcia. Samej nie jest jej łatwo zdobyć się na "większy krok".

Do życzia podchodzi pozytywnie. Często się uśmiecha, na niektóre problemy potrafi przymknąć oko i udawać, że ich nie ma. Ma poczucie humoru i dystans do siebie, dlatego łatwo jej jest się dogadać zarówno z polskimi miastami, jak i ukraińskimi. 

Historia

Przyszła na świat w 1250 roku jako miasto Rusi Halicko-Włodzimierskiej. Pierwsze lata jej życia mijały dość spokojnie, mimo zamieszania związanego z rozbiciem dzielnicowym Rusi Kijowskiej. Została ogłoszona nawet stolicą księstwa 1272 roku. Jej dobrej sytuacji nie zmienił nawet rok 1340 w którym została oddana na mocy umowy spadkowej do Korony Polskiej. Lesława szybko przyzwyczaiła się do nowego kraju, nauczyła języka i co najważniejsze, zaprzyjaźniła się z Feliksem. W dalszym ciągu pamiętała również o Olenie, którą starała się odwiedzać. Siłą woli zaczęła traktować Polskę i Ruś jak rodziców będących po rozwodzie.

Pierwszym negatnym wydarzeniem było zniszczenie jej miasta przez litewskiego księcia w 1350 roku. Przez dłuższy czas nie mogła doprowadzić ziemi do porządku, samej liżąc rany. We Lwowie panował chaos aż do 1356, gdy Feliks stwierdził, że dalsze bicie się nie ma sensu i zapewnił się tolerancję w mieście. Dzięki temu Lesława zaczęła utożsamiać miasto wielokulturowe, ale i dzięki temu bogatsze i ciekawsze. Nie oznaczało to jednak końca jej problemów.

Razem z całym obszarem Rusi Czerwonej, stała się obiektem walk pomiędzy Feliksem, a Elizabetą. Ostatecznie została przyłączona do Węgier w 1370 roku. Tam jednak nie potrafiła się zaklimatyzować. Nauka języka przychodziła jej z większym trudem i chociaz administracja węgierska nie była piekłem, tak chciała wrócić do domu. Nie robiła jednak nic, by wrócić. Czekała po prostu na szczęście, które przyszło z czasem.

W 1387 Elizabeta oddała ją z powrotem Feliksowi. Zaczęła nabierać coraz większe znaczenie dla Rzeczpospolitej, gdyż podobnie jak Gdańsk, Toruń i Kraków, była miastem królewskim i posiadała ogromne znaczenie dla kraju w kwestii obronnej i ekonomicznej. 

Od roku 1648 inne nacje zaczęły patrzeć na miasto z większą zazdrością. Stała się częstym celem ataków Turcji, Tatarów (zazdrość Oleny można było porównać do zazdrości matki, której dziecko woli mieszkać z ojcem) i Rosji. Dzięki czujności Polski, Lwów miała opinię miasta nieosiągalnego. Nic jednak nie mogło trwać wiecznie. Lesława traciła coraz więcej sił, a jej ziemie stawały się sporą zachętą. Ostetecznie została zaatakowana przez Szwecję w 1704 roku i zdobyta. Jak sama wspomina, okres panowania szwedzkiego był jednym z najgorszych w jej życiu. Nie dość, że żyła w wiecznym strachu, tak jeszcze została ograbiona, co na zawsze zmieniszyło jej znaczenie na świecie. Ostatecznie jednak wróciła do Polski, jednak znów, nie na długo.

Już za I rozbioru Polski została oddana pod panowanie austriackie. Nigdy nie potrafiła dogadać się z Roderichem. Stawiała opór germanizacji, zachowywała dumę i polskość. Austria często starał się ją przekupić, chociażby ustanawiając stolicą królestwa Galicji i Lodomerii, jednak na nic się to nie zdawało. Lwów, a właściwie, Lemberg, pozostawała nieugięta, co nie podobało się zaborcy. Ostatecznie mężczyzna stracił do niej cierpliwość podczas jej pierwszego buntu, podczas Wiosny Ludów (2 listopad 1848) została ostrzelana przez wojska austriackie. Miała być to nauczka na przyszłość, by nie próbowała więcej sprzeciwiać się austriackiej woli. Podziałało.

Dopiero gdy żoną Austrii została Węgry, coś się zmieniło. Lemberg była częścią Austro-Węgier, a Elizabeta była dla niej o wiele milsza i bardziej wyrozumiała. To dzięki niej powstała tzw. Autonomia galicyjska, w której skład wchodziła Lesława. Na jej ziemiach zaczęła na nowo odradzać się polska kultura i polski język. Feliks widział w niej ogromne szanse na odzyskanie wolności, natomiast ona znów odzyskała nadzieję. Również i Olena chciała być blisko niej. Wasilukówna była centrum odrodzenia narodu ukraińskiego. To właśnie w jej mieście kształciła się kultura Ukrainy. Rudowłosa siłą woli stała się miejscem, który łączył wcześniej zwaśnione narody. Oczywiście, nie na zawsze. 

W XX wieku, Feliks i Olena zaczęli rywalizować, co podsumowało zabicie polskiego namietnika Galicji przez ukraińskiego narodowca. Lemberg jednak robiła wszystko, by ich pogodzić, co mogło się udać. Doszło do wynegocjowania ugody polsko-ukraińskiej, która jednak nigdy nie weszła w życie przez wybuch I wojny światowej.

W 1914 roku, Lemberg została przejęta przez Rosję, a jej imię brzmiało Lwow. Szbko jednak wróciła do Austro-Węgier na mocy zwyciężonej przez małżeństwo bitwy. Jednak pierwszego listopada 1918 roku doszło do rozpadu Austro-Węgier, co Olena szybko wykorzystała. Postanowiła założyć na ziemiach Lwowa Zachodnioukraińską Republikę Ludową. Szybko opanowała miasto. Dziewczynie wydawał się nie przeszkadzać ten fakt, nie buntowała się, jednak czuła, że coś jest nie tak. Wciąż jednak pamiętała zabór austriacki, który zmienił jej podejście do powstań, dlatego siedziała cicho, nie chcąc się narazić. Feliks jednak nie podzielał jej poglądów. 

Łukasiewicz postanowił odzyskać swoje ukochane miasto. Doszło do walk polsko-ukraińskich, którym dziewczyna z początku przyglądała się z boku. Jednak gdy zauważyła, że jej brat równiez walczy po stronie Polski, postanowiła stanąć po ich stronie. Ostatecznie została uznana za polskie miasto. Walczyła i w 1920 roku po stronie Polski z Bolszewikami, dzięki czemu została oznaczona Krzyżem Virtuti Militari. 

W okresie międzywojennym, Lwów była trzecim pod względem liczby ludności miastem w II Rzeczpospolitej, po Warszawie i Łodzi. Szybko podniosła się po zaborach i wojnie, a jej miasto kwitło. Dziewczyna znów zaczęła liczyć na polsko-ukraińskie pojednanie. Podstawami tego założenia był fakt, iż zamieszkuje ją spora część ludności polskiej i ukrainskiej. Nic bardziej mylnego. Feliks postanowił zamknąć sporą część ukraińskich szkół, co nie spodobało się Olenie. Oboje pozostawali w dość zimnych relacjach. Czasem jednak dochodziło między nimi do porozumień, co wyjątkowo cieszyło Lwów. 

.........

Rodzina

....

Relacje

....

Inne informacje

  • Mówi płynnie w dwóch językach - polskim i ukraińskim. Zna kilka podstawowych słówek z niemieckiego, jednak nie potrafiłaby się odpowiednio porozumiewać w tym języku.